Hayatınızdaki ilk iş günü "Pazartesi" ile başlamışsa hiçte böyle bir sendroma sahip olmazsınız. Çünkü sizin için hayatınızda bir dönüm noktasıdır ve artık para kazanmaya başlayacaksınız. O güne çok mutlu başlar ve işinize herkesten hevesli ve herşeyden çok istiyerek gidersiniz. Bu istek haftalar ile... Devamı>>

Hayatınızdaki ilk iş günü "Pazartesi" ile başlamışsa hiçte böyle bir sendroma sahip olmazsınız. Çünkü sizin için hayatınızda bir dönüm noktasıdır ve artık para kazanmaya başlayacaksınız. O güne çok mutlu başlar ve işinize herkesten hevesli ve herşeyden çok istiyerek gidersiniz. Bu istek haftalar ilerdikçe giderek azalır. Artık o işi ne kadar istediğimiz, o işe ne kadar çabalayarak girdiğimiz, bir işimizin olması için ne kadar dua ettiğiniz günleri unutup, "ooff yine mi işe gideceğim..." diye kendi kendimize söylenmeye başlarız ki aslında elimizdeki nimetin farkında değilizdir. Belki de kaçınılmaz sondur bu. Bu yüzden artık "Cumalar" bayram, "Pazartesiler" zulüm gününe dönüşür. Oysa işini seven, işini esnaf gibi "ekmek teknem bu benim" gözüyle bakan biri asla böyle bir sendroma sahip olmaz. Genelde memurlarda olan bir sendromdur.

Herkesin her güne yaşadığı ve kendisinden daha durumu kötü insanlar varolduğunu düşünerek, şükredek kalkması dileğiyle.

Pazartesi sendromuna ölüm :p